In Test-Gezondheid van juni 2009 publiceert Test-Aankoop de resultaten van een vergelijkende test van zonnebrandmiddelen. Aangezien deze zowat allemaal doeltreffend bleken, maakt het volgens de consumentenorganisatie niet zoveel uit welk merk de gebruiker kiest: als hij maar genoeg zonnecrème gebruikt met de juiste beschermingsfactor. Dat gebeurt echter veel te weinig. Uit de enquête die Test-Aankoop eveneens hield in dit kader, blijkt immers dat amper 6 op 10 Belgen geregeld zonnecrème gebruiken. Bovendien kiest 38 % van hen een te lage beschermingsfactor. Met de zomer voor de deur wil Test-Aankoop daarom nogmaals drukken op het belang van een goede zonnebescherming.

Nieuws onder de zon?
Enerzijds evalueerde Test-Aankoop 18 zonnebrandmiddelen met beschermingsfactor 15 of 20. Anderzijds hield de consumentenorganisatie een enquête over het gebruik van zonnecrème. De gepubliceerde resultaten zijn gebaseerd op de antwoorden van 781 Belgische respondenten, representatief voor de bevolking qua leeftijd (18-64 j.), geslacht en regio.

Veel vaker zonnecrème gebruiken
Het belang van een zonnebrandmiddel wordt flink onderschat: amper 6 op 10 Belgen gebruiken geregeld zonnecrème. Degenen die dat nooit doen, geven in 1 op 3 gevallen als voornaamste reden nooit in de zon te komen. Maar bijna even vaak geven ze er gewoon niet om! 18 % vindt zijn huid donker genoeg om het zonder bescherming te stellen.

Bovendien lijkt de misvatting te heersen dat zonnecrème alleen nodig is voor zonnekloppers. Terwijl ruim 9 op de 10 zonnecrèmegebruikers zich insmeren tijdens het zonnebaden, doen ze dat tijdens bergwandelingen of sneeuwsport veel minder. Bij andere buitensporten smeert slechts de helft van de zonnecrèmegebruikers zich in en tijdens een zonnige stadswandeling denkt amper 1 op 3 daaraan. Overigens smeert maar 1 gebruiker op 3 zich ook herhaaldelijk in, terwijl het nochtans aangeraden is dat om de twee uur en telkens na het zwemmen te doen.

Meer dan 1 op 3 kiest te lage beschermingsfactor
Hoewel de Belg in de eerste plaats een zonnebrandmiddel kiest op basis van de beschermingsfactor, weet 59 % van de gebruikers niet waarvoor die precies staat. Het is dan ook niet verwonderlijk dat maar 44 % de gepaste en 38 % een te lage factor kiest. Ruim twee derde van de zonnecrèmegebruikers denkt ingesmeerd echter langer beschermd te zijn tegen zonnebrand dan voor zijn huidtype het geval is. Slechts 1 op 5 schat die tijd correct in.

Alle geteste zonnecrèmes, ook de voordeligste, zijn doeltreffend, als men genoeg gebruikt
17 van de 18 zonnebrandmiddelen die Test-Aankoop evalueerde, bieden voldoende bescherming tegen zowel uv A als uv B. Het maakt geen verschil of ze in de winkel verkrijgbaar zijn of enkel in de apotheek of parfumerie. De consument kan dus gerust kiezen voor het voordeligste product. Enkel de minerale zonnebescherming van Weleda blijkt een lagere uv B-bescherming te bieden, maar de fabrikant is zich bewust van het probleem en heeft de productie van zonnebrandmiddelen inmiddels stopgezet.

Niettemin benadrukt Test-Aankoop dat geen enkele zonnecrème totale bescherming biedt, hoe hoog de beschermingsfactor ook is. Zonnecrème is dus niet zaligmakend als preventie van huidkanker en andere risico’s van uv-stralen, zoals huidveroudering en –verslapping. Om de huid daartegen te beschermen, stelt men ze in de eerste plaats beter niet te lang bloot aan direct zonlicht. Daarnaast moet men ook genoeg zonnecrème aanbrengen: voor een volwassen lichaam zijn volgens Test-Aankoop gemiddeld 6 koffielepels nodig!

Kleine prijzen, mooi resultaat
De vergelijkende test wijst uit dat er zonnebrandmiddelen te verkrijgen zijn die zowel doeltreffend als voordelig zijn. Een goede bescherming hoeft dus niet noodzakelijk veel geld te kosten. Test-Aankoop berekende de prijs per 100 ml van verpakkingen met vergelijkbare inhoud: de prijzen lopen uiteen van nog geen € 2 tot bijna € 20 per 100 ml. Gebruik dan ook genoeg zonnecrème en zon met mate, luidt het advies van Test-Aankoop.
[Test-Aankoop]

Voor het eerst is de mechanische structuur van het herpesvirus in kaart gebracht. Onderzoekers van de Vrije Universiteit in Amsterdam onder leiding van dr. Wuite, hebben in samenwerking met de Medizinische Hochschule Hannover de mechanica van de zogenaamde virale capsides ontrafeld.

Deze virusdeeltjes zijn complexe eiwitmantels die het genetische materiaal van het herpesvirus omhullen en uit de celkernen kunnen worden gezuiverd van geïnfecteerde cellen.

Aangezien deze deeltjes slechts 125 nm (ongeveer één tienduizendste van een millimeter) groot zijn, kan men ze niet met een gewone lichtmicroscoop bestuderen. Met behulp van tastmicroscopie kunnen ze nu wel zichtbaar worden gemaakt. Het grote voordeel van deze techniek boven elektronenmicroscopie is dat deeltjes gewoon in vloeistof kunnen worden bestudeerd (net zoals in de cel). Verder is het mogelijk om met de tastmicroscoop virusdeeltjes daadwerkelijk aan te raken en mechanisch te manipuleren.

Naar schatting 90% van de bevolking is besmet met het herpesvirus en naast een onschuldige koortslip kan het herpes simplex virus ook genitale herpes en zelfs hersenontsteking met fatale afloop veroorzaken. Daarom wordt er wereldwijd intensief onderzoek gedaan naar dit virus.

De onderzoekers uit Amsterdam hebben de deeltjes één voor één gekraakt, ofwel ‘platgedrukt’. De kracht die nodig is om ze te pletten geeft informatie over de elastische en mechanische eigenschappen van deze deeltjes. De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in het prestigieuze tijdschrift Proceedings of the National Academy of Sciences en heeft het mechanisme aan het licht gebracht dat er voor zorgt dat de wanden van het herpesvirus worden versterkt.

Dit versterkingsmechanisme treedt in werking tijdens het virusrijpingsproces (rijpingsproces: het assembleren en inpakken van het virale DNA in de virusmantel). De onderzoekers hebben, in dit mede door NWO gefinancierde project, ondermeer ontdekt dat de versteviging van de virusmantel plaatsvindt op de twaalf hoekpunten van de icosaëdrische (regelmatig twintigvlak) capsides. Het ontrafelen van het rijpingsproces zal helpen bij het gebruik van herpesvirussen als vector om gericht kankercellen aan te vallen en uiteraard om herpesinfecties te bestrijden.
[VU Amsterdam]

Werknemers die zich niet of nauwelijks gesteund voelen door hun collega’s en leidinggevenden verzuimen vaker dan werknemers die deze steun wel krijgen. Hetzelfde geldt voor werknemers die niet of nauwelijks hun eigen werkagenda en werktempo kunnen bepalen: hoe minder zelfstandig, hoe hoger het ziekteverzuim.

Meeste werknemers tevreden over collega’s en leidinggevenden
Ruim 90 procent van de werknemers ervaart veel sociale steun van collega’s en leidinggevenden. Collega’s tonen dan belangstelling en leidinggevenden hebben oog voor het welzijn van hun medewerkers. Van de werknemers kan 60 procent van de werknemers hun eigen werktempo en werkvolgorde bepalen. Bijna 40 procent van de werknemers in ons land werkt vaak of altijd onder een hoge werkdruk. Zij moeten hard werken en vinden hun werk hectisch.

Drie kwart van de hoogopgeleiden bepaalt zelf werkvolgorde
Hoogopgeleiden kunnen vaker hun eigen tempo en werkvolgorde bepalen dan laagopgeleiden: drie kwart van de hoogopgeleiden en bijna de helft van de laagopgeleiden ervaart veel zelfstandigheid in het werk. Hoogopgeleiden werken ook vaker onder hoge druk. De mate van sociale steun die werknemers ervaren, verschilt weinig tussen de opleidingsniveaus.

Hoger ziekteverzuim bij weinig steun van collega’s en leidinggevenden
In 2008 verzuimden werknemers gemiddeld 4,1 procent van de werkdagen. Werknemers die een lage sociale steun van collega’s en leidinggevenden meldden, verzuimden 6,6 procent van de werkdagen, werknemers met hoge sociale steun 3,9 procent.

Er is ook een verband tussen een hoge mate van zelfstandigheid in het werk en verzuim: hoe hoger de autonomie is, hoe lager het verzuim. Verder verzuimen werknemers met een hoge werkdruk vaker dan collega’s met een lage werkdruk. Tot slot verzuimen werknemers die zowel een hoge werkdruk, weinig zelfstandigheid en een lage sociale steun ervaren (met 8,2 procent) meer dan twee keer zo veel als werknemers bij wie sprake is van lage werkdruk, veel zelfstandigheid en hoge sociale steun (3,7 procent).
[CBS]

Spastische kinderen lopen meestal langzamer dan gezonde kinderen omdat hun spieren zich tijden het lopen minder ‘soepel’ gedragen. Daarnaast zijn de spieren van deze kinderen meer actief als ze worden opgerekt wat de beweging afremt en dus ten koste gaat van de snelheid. Dit concludeert bewegingswetenschapper Marjolein van der Krogt in haar onderzoek waarop ze 27 mei promoveert bij VU medisch centrum.

Kinderen met cerebrale parese of kortweg CP, een (meestal aangeboren) hersenletsel, hebben vaak moeite met lopen. Zij lopen bijvoorbeeld op hun tenen of met gebogen knieën, wat erg vermoeiend is. Marjolein van der Krogt onderzocht een aantal factoren die deze loopafwijkingen kunnen veroorzaken. Zij keek met name naar de rol van spasticiteit tijdens het lopen, een aandoening waarbij een spier op het verkeerde moment actief wordt, waardoor het als een rem werkt.

Van der Krogt deed experimenten bij kinderen met CP en bij gezonde kinderen, waarbij bleek dat spastische spieren zich anders gedragen dan gezonde spieren tijdens het lopen. De spastische spieren rekten langzamer op en bereikten kortere lengtes. Zij waren dus ‘stijver’. Bovendien waren de spieren meer actief juist op het moment dat ze opgerekt werden en remden dus de beweging af. Deze effecten werden erger als de kinderen sneller gingen lopen, waardoor zij bijvoorbeeld nog meer op hun tenen gingen lopen. Dit kan een mogelijke verklaring zijn waarom de loopsnelheid van kinderen met CP vaak lager is dan die van gezonde kinderen. De resultaten bieden aanknopingspunten om de oorzaken van loopafwijkingen bij individuele patiënten met CP beter te kunnen bepalen en zo de behandeling te kunnen verbeteren.
[VUMC]